Kees van Kampen organiseert deze rit bedoeld voor de oudere kleinere, lichtere motoren en berijders, waarvoor het tempo wat we gemiddeld aanhouden wat te hoog is.
De opkomst was best geslaagd, er waren zelfs berijders die wat betreft kledingoutfit, leeftijd zowel als uiterlijk perfect in het tijdsbeeld pasten.
Het eerste pechgeval kwam voor de start al binnenrollen, Ben en Hopman met vriendin en een gebroken primaire ketting met daardoor schade aan van alles en nog wat.
Kees trok uit zijn kollektie onmiddellijk iets wat natuurlijk weer op een Ariel leek, wierp er uit een onduidelijk vat wat vloeistof in, en slingerde het machien aan.
Vanaf Huize van Kampen vertrokken we na de koffie met mooi weer achter Kees aan die ons natuurlijk met een gepast voertuig vooruit ging.
Hij deelde mij nog mede dat deze Ariel hierop al vele jaren stond te wachten, nou dat bleek ook wel, want na enige tijd de kar te hebben getrokken, hield dit machien het voor gezien en werd het zicht door rookwolken ernstig beperkt.
Op de bezemwagen dan maar, waar vanaf Kees zittend op deze motor nog even overwoog om op deze wijze hoog boven de weg en goed zichtbaar de rit te vervolgen en ons zo de benodigde ritaanwijzingen te verstrekken, echter de bezemwagenchauffeur ( ik dus ) kan nergens de weg vinden, bovendien hoort een bezemwagen achter en niet voor.
Dus na enig denkwerk besloten tot de volgende oplossing, Ben op de motor van Jenny, Jenny achterop bij Kees, ( vond ze helemaal niet erg ) en verder ging het weer, over mij onbekende en werkelijk prachtige weggetjes, naar een bruin cafetje, waar oma met kleindochter zorgde voor de koffie en inwendige mens.
“”Verrassing:””
Kees onthulde alhier op het biljart een Grote Taart met een marsepeinen Ariel logo erop geboetseerd , de welke werd aangesneden en aan ons tesamen met de koffie werd gepresenteerd .
Na de lunch op pad om zeer binnendoor en met vele omwegen naar huize van Kampen weer te keren , om aldaar aan de afterparty te kunnen beginnen ,
Kees deelde mij mede, dat hij het volgend jaar na dit succes opnieuw voor een dergelijk evenement gaat zorgdragen.
Met Henk naar Woerden:
Picknick Rit:
Verslag 1
Jarenlang organiseren wij de picknick rit, maar door de gezondheid van André moesten wij dit jaar verstek laten gaan, dus ging de picknick rit van de rittenkalender.
In aanwezigheid van menig Vimmer vroeg Nico vd Hurk zich af of er nou niemand was die deze rit dan dit jaar wilde organiseren. Daarop reageerde Dick Berkhout en Dick Ruig dat zij dit wel wilde doen, als wij ( André en Corrie) dit tenminste goed vonden. Wij vonden het een super idee want dan bleef de rit tenminste op de kalender staan. En zo geschiede.
Wij weten nu ook waar we moeten zijn als we eens een probleem hebben met het organiseren van de picknick rit, want alles was perfect geregeld.
BEDANKT Dick en Dick voor het regelen van de rit, Judy voor de soep en lunchpakketten, Ingrid en Thea voor de hulp hierbij. En Nico voor het opperen van het idee of niemand anders het kon overnemen. Super gedaan allemaal.
André en Corrie
Verslag 2
Het was droog, dat bleef het niet.
S’morgens liep ik al in de tuin te kijken met de gedachte; ach, het zal wel los lopen. Uiteindelijk deed dat het ook maar droog nee dat ook weer niet. Wat zit hij daar nou over door te emmeren hoor ik u denken??
Weet dat de ontsteking van een Guzzi als een soort bloempot ALLE regen opvangt. Weet ook dat elektrische componenten van Fiat zijn, en er modellen zijn geweest van Fiat die NOOIT gestart hebben. Vandaar mijn gedrentel in de achtertuin.
Onderweg naar Dick zat ik alweer te fluiten en was blij dat we weer een leuke rit voor de boeg hadden. Ik was niet de enige want met ruim dertig motoren was de opkomst goed. Bij Dick stond de koffie klaar die door zijn (knappe)dochter werd ingeschonken. Ik vroeg nog of ze mee achterop wilde,maar met een korte maar duidelijke nee was het me duidelijk.
Ik hoef u niet te vertellen dat Dick zijn zaakjes voor elkaar heeft. Mooie motoren, verzorgd neergezet met leuke snuisterijen om het echte motor gevoel te krijgen. En wat heeft Dick een ervaring zeg, je ziet mooie foto’s van twintig jaar terug waar Dick met veel plezier op zijn Norton’s blaast. Je merkt het ook tijdens de rit. Dick blikt of bloost nergens van en zet iedereen duidelijk op de hoeken neer met het follow-up systeem. In de wetenschap dat Bezemauto en narijders hem ondersteunen.
Dick heeft alles onder controle
Uiteindelijk belanden we in Hoogwoud, waar we wederom (het leek het Vim weekend wel) getrakteerd werden op soep en broodjes. Andre en Corrie kwamen ook nog langs. Andre vond toch dat hij even de kwaliteit van de rit moest checken en constateerde tevreden dat het er allemaal pico bello bijstond. Waar ik zelf toch ook wel veel plezier aan beleef is de elektrisch gestarte Velocette van uw voorzitter en de stof die het doet opwaaien. Persoonlijk vind ik de manier hoe dit geïntegreerd is in het blok zeer geslaagd en als wij zolang mogelijk willen genieten van onze hobby…ideaal toch. Kijk bij Guzzie deden ze die startmotors er al snel op, geef ze ongelijk. Er zijn 850cc Norton’s uit de jaren 70 met een kickstarter, natuurlijk is het authentiek maar ook bijna onmenselijk!!! Dus Henk ombouwen die hap kan je nog lekker lang meerijden. Ik hoop nu niet dat ik na een half jaar lidmaatschap uit de club wordt gezet. Dan moet Henk natuurlijk direct die ”rommel” weer van zijn motor afslopen!!!
Nu ja Vimmers, ik zou zeggen weer een leuke en geslaagde zondag, en haal die motoren uit de schuur dat is echt genieten!!!
Maarten Romar
Ton Jonker Rit
Ton Jonker van slag?
Op 3 augustus een rit organiseren en dan evengoed zo’n veertig man voor de deur hebben! Iedere ritorganisator zou voorzichtigheidshalve een datum gekozen hebben die wat minder prominent in de vakantieperiode ligt. Dat er zoveel mensen kwamen had natuurlijk ook een reden. Eindelijk konden we eens in de keuken kijken waar al dat moois gebrouwen wordt waar Ton mee op de weg verschijnt.
Ook nu had hij een primeur. Met de luchtigheid waarmee een doorsnee VIMmer vertelt hoe hij de pizza uit de supermarkt klaarmaakt in de oven vertelt Ton dat hij zojuist een nieuw cardanhuis heeft gegoten. Dat er een behoorlijke luchtinsluiting was geweest mag de pret niet drukken. De raderen draaien alweer om dit probleempje op te lossen….
Bij het nuttigen van de koffie en de cake ontwaarden we ook Corrie en André Leering. De revisie van André heeft hem goed gedaan en alle nieuwe leidingen functioneren naar behoren. Tijdens de inrijperiode moet nog wel voorzichtig gedaan worden, voorlopig niet boven de 500 toeren!
Om elf uur gingen we van quitte en via allerlei gezellige weggetjes kwamen we in de badplaatsen Callantsoog en Petten zodat de aanwezige toeristen de rest van de dag wat hadden om over te praten. Zoiets zie je (bijna) niet meer tegenwoordig. Het knorren van de magen begon boven het motorgeluid uit te komen en dan is het dus tijd voor de lunchstop.
Ton had wat geregeld met Café Restaurant Halfweg in st-Maartensvlotbrug. Daar aangekomen troffen we een volkomen uitgestorven locatie aan. Na wat nerveus getelefoneer kwam de uitbater opdagen. Hij was het vergeten……… Ton kon hem nota bene in de man zijn eigen agenda aanwijzen waar hij het had opgeschreven. De man was ook niet bij machte om op korte termijn wat te organiseren dus moest er wat anders gevonden worden. Peter Praat wist nog wel een leuk tentje in Schagerbrug 3 km verderop en dat heet “Rondom Gelukkig”.Voordat het zover was moest er een ander probleem worden opgelost. De motor van onze voorrijder, inderdaad Ton Jonker dus, liet het afweten vanwege een vlotter die bleef hangen. Ton was terplekke het liefst onder het asfalt door naar huis gekropen maar niemand maakte er een punt van. De Wanderer van Ton op de aanhanger en op naar “Rondom Gelukkig” waar we van harte welkom waren en de snelheid van de bediening die van onze motoren overtrof. Tijdens de lunch viel er een buitje maar toen we daar vertrokken was het weer droog en ook de Wanderer van Ton deed het weer. We waren op weg naar het motorenmuseum in Nieuwe Niedorp en de lucht werd steeds grijzer. Op het moment dat we daar aankwamen druppelde het al een beetje en toen we met zijn allen binnenstonden kwam het met bakken naar beneden.
De rondleiding door het museum was zeer interessant. Het was de eerste zondag van de maand en dat betekent dat er die dag verschillende diesels gestart zouden worden. Heerlijk dat lage toerental met die ontspannen zijdezachte loop van de machines. Als je er in een zonnestoel naast gaat zitten zou je zo in slaap vallen.
Na een uurtje was het tijd om op te breken. Het water kwam nog steeds met bakken naar beneden en de meesten namen bij het museum afscheid van Ton en bedankten hem voor de leuke dag. Je moet er ook niet aan denken dat het hele zootje nog eens bij hem thuis om de salontafel kwam te zitten met al die kletsnatte uitgewanden. Gevolg is wel dat ze nu bij de Jonkers tot de kerst cake bij de koffie hebben….
Al met al een leuke dag. Ton, ondanks het feit dat het voor jou persoonlijk niet helemaal op rolletjes liep, hopen we dat je volgend jaar weer een rit organiseert!!
Gerard van Oostrom
VIM Weekend 2008Verslag 1
Tja, als je dan een grote mond hebt in het clubblad, dan houdt dat natuurlijk wel in dat je van de partij moet zijn met je Guzzi om te laten zien dat het met Italianen ook fijn kamperen is.
‘t Kon ook zowat niet beter met het weer vrijdag. Strak blauwe lucht, zon en… lekker warm. Het is leuk als je aan komt rijden en iedereen al druk bezig ziet om alle spullen goed neer te zetten. En geachte lezer, spullen hebben we bij de VIM hoor! Complete vrachtcombinaties met woonhuis, trailers en voor het gemak 3 motoren. Het maakt allemaal niet uit.
Enfin, ik haalde mijn tentje van mijn bagagerekje van mijn California en had de boel in 10 minuten klaar, waarna ik genietend van de gezellige drukte naar “de bar”liep. Biertje besteld en al gezellig kletsend had ik zoiets van: “Leuk dat je je meteen welkom voelt en dit wordt een leuk weekend”.
Leuk houdt ook in dat je om half één ‘s nachts denkt: “Nu maar gauw mijn tent in, want anders wordt het nog een heel taaie zaterdag”. Er was echter aan alles gedacht, zo ook de elektrische haan die (te vroeg) over het terrein bulderde, om daarna meteen geconfronteerd te worden met muziek die ik geloof ik ergens halverwege jaren zeventig bij mijn oma hoorde. O nee, nu hoor ik weer moderne muziek. Nou ja, het werd dus tijd om eruit te gaan en te gaan…rijden.
De voorzitter deed de aftrap en verzekerde ons dat de rit 160 km lang was en dat wij absoluut niet mochten wegrijden met het follow-up systeem, daar anders niemand meer thuis zou komen. Enigszins onder de indruk van de afstand en de verantwoording drukte ik mijn elektrisch gestarte Guzzi aan. Die deed het meteen en we vertrokken met een leuk clubje van 35 motorrijders. Wat een diversiteit zeg, Norton’s, Velocettes, Vincent’s, ik keek mijn ogen uit. Maar ook een prachtige zelfbouwshopper, NSU’s, BMW’s en merken waar ik echt niet van wist dat ze bestonden. Kortom, een prachtige verzameling lang de weg. En waar we ook reden kregen we goedkeurende blikken.
Ik zou echt niet meer weten waar we zaterdag allemaal gereden hebben. Er was koffie met appeltaart in Den Oever, een lunch met soep in Kolhorn, en allemaal zo goed geregeld; we kwamen aanrijden en alles stond al klaar. Ik heb het IJsselmeer gezien, de Wieringermeer, Wieringen, Obdam, Heerhugowaard, het hield maar niet op. Gelukkig hadden we ook een tankstop. Voorrijder Dirk Ruig vond het allemaal niet nodig om te tanken. Tja, en dan wordt het lopen hè?! Zoiets gaat als een lopend vuurtje over de camping, dus eenmaal aangekomen kon Dirk een stevig welkomst concert in ontvangst nemen.
Daarna kon het grote smullen beginnen. Een perfecte B.B.Q met natuurlijk weer een klein biertje en een heerlijk zonnetje maakte de dag compleet. De verhalen werden ook steeds sterker. Ongemerkt hadden twee leden een parcours gebouwd met een wip, een rotfiets en een zuiger die je in een cilinder moest stoppen en meer van dit soort grappen…. Ik hoef u niet uit te leggen dat met het stijgen van de gezelligheid het parcours steeds lastiger werd!
Nog later als vrijdag werd de camping stil. Maar zondagochtend was die rothaan er weer. Mijn buurman kampeerder wilde nog even de snoeren van de boxen loshalen. Maar buiten scheen de zon alweer, dus eigenlijk gingen we alweer blij naar de ontbijttafel.
Er dreigde wel slecht weer, maar het was gewoon prachtig rij-weer.
We gingen ook met een nieuw systeem rijden. Een uitgezette tocht waar rond rechtsaf is, een blokje linksaf, enfin het systeem wordt ook gebruikt bij de VMC. Mij beviel het best. Lekker met een paar man toeren, wat rustiger rijden in je eigen tempo (bij een Guzzie best hoog). Nee zonder gekheid, dit werkt goed. En weer heel veel plaatsen gezien.
De rit was 90 kilometer lang. Precies goed, want we hadden ondertussen toch al wat kilometers en gezelligheid achter de rug. In Dirkshorn kregen we nog een heerlijke warme hap. Ik snapte niet hoe dit allemaal kon van de lage kosten voor het weekend. We hebben heerlijk geluncht. Hier hadden we ook onze eerste pech geval. Een prachtige Ariel met een kapotte magneet. Deze werd door Ben Hopman met de motor naar de lunch gesleept zodat iedereen weer bij elkaar was.
Tja, aan alles komt een eind. Ook aan lekker motorrijden en een gezellig kampeerweekend.
Een bedankpraatje van onze voorzitter. Applaus voor de weekendcommisie, nog een laatste biertje en lekker naar huis.
Eén ding heb ik niet begrepen: als ik veel te laat mijn tent in rolde, stond Nel nog achter de bar. En als ik ‘s morgens met een verkreukeld hoofd om koffie kwam stond Nel er nog, of, of, alweer, hè wat… én stond het ontbijt klaar. Ongelooflijk!
Thuis aangekomen had ik een heerlijk tevreden gevoel over het weekend.
Wat was het gezellig!!!
Maarten Romar
VIM Weekend 2008 Verslag 2 Natuurlijk kon je vrijdag weer aanreizen met caravan, bus, vouwwagen of tent. Niet vergeten je motor mee te nemen, want anders had je er niet veel aan tijdens dit weekend.
Op het boerenland waaide het weer pittig en af en toe een regenbui om het stof weer te doen neerdalen.
De deelnemers druppelde binnen tussen 14.00 en 20.00 uur. ’s Avonds was er weer de gezellige koffieklets, zowel buiten als binnen.
Ik had mijn winkeltje meegenomen en voor het eerst dit jaar een aantal spulletjes verkocht.
Waren er toch truien gekrompen in de was??? Gelukkig voor mijn clubwinkeltje.
Onze DJ was voor de 10e keer ook weer van de partij en had natuurlijk fantastische muziek bij zich, om te dansen en om mee te zingen. Dat maakte het heel gezellig.
Ik weet niet hoe laat het is geworden…… maar vroeg was het niet die avond.
Zaterdag verzamelen voor de rit. 170 kilometers stonden op het programma. Oh, oh, ga de kontjes maar vast masseren, want dat is wel veel op een oude motor.
We starten in twee groepen omdat een groep teveel motoren zou hebben en dan kunnen de voor- en achterrijders het niet meer in de gaten houden. Dus tweemaal ongeveer 45 motoren met een tussenruimte van een half uur moet goed gaan.
We reden door het verschrikkelijke mooie Noord-Holland zover mogelijk naar het Noorden. Den Oever was een pleisterplaats waar koffie en appeltaart genuttigd werd bij restaurant De Basalt, de dames hadden het maar druk met al die motorgekken. En wij hebben ervan genoten want het smaakte voortreffelijk.
Weer opgestapt en een flink stuk gereden naar Kolhorn, waar Corrie, Ingrid, Thea en Gre ons verzorgde met soep, een lunchpakket, koffie en fruit. Bedankt dames voor de goede zorgen.
Na de verzorging toch weer op de motor gestapt om het laatste stuk van de 170 km te rijden.
Het weer viel heel erg mee, het grootste deel van de dag scheen de zon en daar hadden we opgerekend met zonnebrand.
Flink verkleurd kwamen we terug in Schagerbrug om even uit te rusten en naar een regenbui te luisteren om ons vervolgens klaar te maken voor de barbecue. Allemaal weer rond de vuurplaten verzamelen en bakken met die hap. Het lijkt wel of we uitgehongerd zijn na de lange rit !!!!!!. In het begin is het altijd heel druk bij de barbecue, maar later is er meer ruimte om je vleesie te versieren. Daarna werd het nog heel gezellig in de stal. Bovendien werd er buiten gefietst eerst met een blikkie, daarna met een zuiger in de hand over een wip ofzo,de zuiger moest geplaatst worden in het blok en de deelnemers moesten een stok in een standaard plaatsen. Ik moet zeggen dat niet iedereen het er zo goed vanaf bracht!!! teveel gedronken???? Nou je, de lol was er niet minder om. Weer eens iets anders dan de kop van jut.
Zondag het gekraai van een nieuwe haan?? Of kip?? Maar daarna het vertrouwde geluid van oerend hard. Iedereen wakker dan kunnen we gezamenlijk ontbijten en ons klaarmaken voor de rit van 100 kilometer. De rit werd om de 2 minuten met 4 of 5 motoren tegelijk gereden via bordjes die de route aangaven. Rondje rechtsaf, vierkantje linksaf, pijltje naar boven rechtdoor. Wij vonden dat vreselijk leuk om te doen, je moet je kop erbij houden, want bordje gemist, route mis, terug en zoeken naar het goede plekkie. Volgens mij heeft iedereen daarvan genoten. De stop was in Dirkshorn waar we in een restaurant een warme hap in de vorm van nasi of bami konden eten met een drankje erbij. Prima, smaakte voortreffelijk.
Tussen 14.00 en 15.00 uur kwam iedereen weer op het nest terug en konden we nog even een bakkie doen in de stal bij Alie en Jos, die ons het hele weekend weer goed verzorgde waarvoor dank.
Na het opruimen afscheid genomen van de weekendcommissie enzovoort om de rit naar huis te maken.
Hartelijk dank voor dit fantastische weekend en tot volgend jaar maar weer.
Riek Plas.
VIM Weekend 2008 foto's
De pechprijs is dit jaar gewonnen door Rob Schol:
Texelrit Op een mooie pinksterdag
Het was een pracht van een pinksterdag
De avond van te voren nog de benzine olie en vet gecontroleerd en de volgende morgen om 8.15 uur de Wanderer gestart.
Hij liep met de eerste keer al, daarna neer Den Helder getuft, ik dacht dat ik de eerste wel zou zijn.
Maar nee de heer de Beurs was zo vroeg dat hij zelfs een boot heeft laten gaan hij zat kennelijk lekker op het bankje.
Ik ben er bij gaan zitten en gezamenlijk hebben we gewacht op de rest van de Texelvaarders.
Na een kop koffie en een niet geheel probleemloze overtocht kwamen we met zijn zevenen aan op het eiland.
(Ik trok namelijk de bevestiging van mijn luchtschuif los waardoor er constant geshockt werd.
Gelukkig was Dik Ruig ook mee en die heeft altijd van alles mee zodat het probleem snel weer opgelost was)
Aan de overkant werden we opgewacht door twee roodgeheste Texelaars.
De rit begon meteen en omdat het echt stralend weer was zaten we stuk voorstuk te genieten op onze oldtimers.
Helaas moest onze voorrijder al na 3 km van motor wisselen omdat er problemen waren.
Ik ben niet zo goed in het beschrijven van de rit maar we hebben rijdend over allerlei land weggetjes een groot deel van het eiland gezien.
Na ongeveer 35 km was de koffiestop gepland, lekker buiten gezeten met koffie en appelgebak al dan niet met slagroom.
Iedereen nog even plassen en dan weer op roet door de duinen en langs de kustlijn “prachtig”
Onderweg kreeg Jhon problemen met de koppeling van zijn eysink maar door af te snijden kon hij wat tijd winnen en het probleem verhelpen.
Aan het einde van de rit zaten we op een bloedheet terras waardoor een deel van ons binnen is gaan zitten.
Na een ijskoude bier en een warme uitsmijter kwam de rekening waar van ieder voor zich maar moest uitrekenen wat hij zij betalen moest.
Toen werd het tijd om naar de boot te gaan, onder escorte van de organisatie terug naar de boot waar we nog even wachten moesten voor deze vertrok.
De bood stond mudvol en we stonden verspreid tussen de autos.
Bij aankomst in Den Helder gestart en de wal op naar huis, ik hoop dat dat voor alle anderen goed gegaan is, ik heb me op moeten laten halen door mijn zoon.
Na 2 km deed hij nl niets meer.
Desondanks toch een hele geslaagde dag gehad
John en mede organisatoren bedankt
Ik hoop dat de opkomst volgend jaar groter zal zijn
Ton Jonker
Webbforkrit
De vraag van die week was: hoe zal het weer zijn zondag?!?!
De hele week al een beetje broeierig. Die zondag daarvoor was de picknickrit in het water gevallen. We waren van plan om te gaan rijden maar het regende zo hard dat we weer ons bedje in zijn gekropen. Dus hopen dat het deze zondag toch beter zou zijn.
Nou en dat was het. Het was een beetje heiig maar voor de rest goed weer voor een mooie rit. We werden onthaald met een lekker bakkie en lekkere koek. Er was een goeie opkomst van (volgens mij) 18 motoren. Weet het niet zeker meer maar ik zit denk ik wel in de buurt. De opkomst van dames viel tegen dit keer maar er waren er gelukkig wel twee. Een rijdster en een achterop-zitster. En natuurlijk moet ik niet vergeten dat Corry er was voor een bakkie maar niet ging rijden die dag. Die week was André namelijk geopereerd. Spannend geheel maar het is goed gegaan. Hij moet nu goed herstellen. Wij wensen hem in ieder geval een heel goed herstel!
Noord-Holland blijft toch altijd leuk om te toeren. Je komt toch weer op plekjes waar je je dan afvraagt of je daar nou wel of niet al een keer bent geweest.
De stop was in Burgerbrug bij Halfweg. Een leuk cafeetje met een buitenterras. Toen we daar aankwamen was het terras al voor meer dan de helft bezet door motorrijders. Maar er was gelukkig plek zodat we lekker buiten konden zitten. Het was heel gezellig. Die dag reed er ook een nieuwe rijder mee. Dus misschien een nieuw lid! Op die plek werd afgesproken dat ik een verhaaltje zou schrijven voor het blad en dat Henk de foto’s gaat leveren.
Toen wij daar lekker zaten was de bezemwagen nog onderweg. De motor van John, die helemaal van Texel komt om een rit te rijden, was uitgevallen. Maar later bleek dat ook de bezemwagen met panne stond. Toen moesten er mensen in actie komen om dat op te lossen. Nou dat is gelukt. De bezemwagen met motor en John konden ook op het laatste moment nog een bakkie doen voordat we weer zouden vertrekken.
Toen we teruggingen waren we helemaal compleet en zo kwamen ook weer aan in Opmeer. Nog even staan babbelen en toen op huis aan. We gingen een leuke binnendoor route richting Egmond. Maar toen gebeurde het dat mijn motor er geen zin meer in had. En daar sta je dan. Ben had het niet meteen door dus ik moest even wachten voordat hij weer terug was. Gelukkig was het op te lossen. Een vuiltje in de benzine. We konden weer op weg en dat ging verders prima. Was een zeer geslaagde dag.
Hoop dat de foto’s van Henk goed gelukt zijn want dan is het af!
Tot de volgende keer.
Groetjes,
Jenny (van Ben)
Dirkenrit 2008
Zeer geslaagde “Schager Polderrit”!
De weken voorafgaande aan de 13e april waren koud en guur en ook de weersverwachting voor het weekend was niet best.
Ik was echter vast van plan om te gaan en gelukkig betaalde zich dat uit in een leuke dag maar heel anders dan ik mij vooraf had voorgesteld.
De week ervoor nog een paar keer een rondje gereden met de Junak. Na ruim een half jaar te hebben stilgestaan liep hij in twee trappen, de banden op de juiste spanning, de tank vol en rijden maar.
Op zondag om 10 uur bij Adriaan vertrokken en we hadden de zon en de wind in de rug. Adriaan maakte zich onderweg al een beetje zorgen want de Junak tipte af en toe al aan de 90 km per uur…. Hij had geen ongelijk want vlak voor Schagen liep hij vast. Hij was ook gelijk weer los, maar de compressie was nul. Het leek net of er geen bougie in zat. Adriaan de bezemwagen opgehaald, bij Peter Praat de handel afgeladen en aan de koffie. Bougie er nog even uitgehaald om te kijken of we een diagnose konden stellen maar dat lukte niet. Suggesties; een klep blijven hangen of een gat in de zuiger. Vanavond ga ik hem ophalen en dan zullen we het gauw aan de weet komen.
Tijdens het koffiekletsen zegt Peter; “Ik rij vóór met de BMW, dus als je zin hebt mag je met de Triumph TWN rijden”. Tja, daar hoefde ik geen halve seconde over na te denken! De TWN uit de schuur getrokken, de banden waren hard en de tank was vol en hij liep in één trap, geweldig.
Ook wat noviteiten bekeken zoals de Velorex van Dick Berkhout, een mooie rooie Moto Guzzi Falcone, de Guzzi 850T3 van Ad, (ja, van Ad Sinke die altijd Velocette rijdt!) en de elektrische starter op de Velocette van Henk Steevens, die later dit jaar wordt voorzien van benzineinjectie en katalysator.
Henk nam mij even apart en vertelde dat hij in 2009 óók nog koolstofvezel wielen, ABS, ASR, buddyverwarming en een ruitenwisser op de motor wilde zetten maar hij was bang dat het een beetje overdone zou lijken en wilde mijn mening weten. “Gewoon doen Henk” zei ik “het leven is al moeilijk genoeg en een beetje comfortabel je hobby uitoefenen kan helemaal geen kwaad.”
Om 11 uur was de koffie en de cake op en vertrokken we. Er waren iets meer dan dertig deelnemers en dat vormde een mooi lint over de Noord-Hollandse polderwegen. Met de wind in de rug knorde de TWN er lekker op los en flash backs uit het JAWA-tijdperk schoten door mijn hoofd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij de meeste ritten na een kwartiertje volledig gedesoriënteerd ben en dat was nu ook weer het geval. Zo kwamen we Nieuwe Niedorp binnen rijden en ik dacht écht dat we precies aan de andere kant van het dorp zaten, maar dat maakt een rit juist verrassend.
Via de polderweggetjes die van een opvallend goede kwaliteit waren togen we naar Den Oever waar we bij viscenter “Het Wad” (Als je wilt weten Wad lekker is.)de lunch nuttigden, heerlijk in het zonnetje op het terras. Ik had twee broodjes haring maar de meeste deden zich tegoed aan een of meer bakkie’s kibbeling. “Het was de beste dag van het jaar tot nu toe” volgens de eigenaar en toen we na een uurtje wegreden zag ik nog net dat hij het bordje “gesloten” voor de deur hing. Of dat was omdat de voorraad op was of omdat hij de winst ging verbrassen weet ik niet, dat hoop ik hem volgend jaar te vragen.
De terugweg naar Schagen ging o.a. via Hippolytushoef, Annapalowna, ’t Zand en de lekkere stuurweggetjes tussen St. Maarten en Schagen. Zo kwamen we weer bij Peter zijn bedrijf aan. De TWN weer ingeleverd bij Peter met een half lege tank en een gerafelde koppelingskabel, bedankt Peet!
Er was tijdens de rit niet één pechgeval geweest en de mensen hadden genoten van de mooie rit èn het mooie weer. Ondanks de pech aan het begin was de dag voor mij zéér geslaagd. We namen nog een bak koffie, bedankten Peter voor het organiseren van de rit, en gingen innig tevreden op huis aan. Volgend jaar wéér?
Groetjes,
Gerard van Oostrom
Picknick Rit:
De Picknickrit van Corrie en André 16 september 2007
Vandaag wordt de picknickrit verreden, na een uitstel van twee weken. Gelukkig maar want het was nu erg mooi weer. Wel veel wind maar dat kon de pret niet drukken.
Tussen 10.00 en 11.00 uur was de koffie lekker bij Corrie en André en de cake ging er ook wel in. Vroeg op want het is toch een pittig eindje naar Lutjewinkel en als je koffie wilt moet je niet te laat komen.
Een behoorlijk grote groep stond heerlijk te ouwenelen, zowel achter het huis als ervoor. Meestal is de Picknickrit de laatste van ons motorseizoen. Maar de laatste jaren kan je nog halverwege september met Henk naar Woerden, naar een motorshow, als je daar zin in hebt.
Rond elf uur werd gestart met de oude motoren. Ik vind dat altijd geweldig, de één knalt nog harder als de ander en dat is duidelijk te horen voor de mensen die bij Corrie en André in de straat wonen, want de meeste staan lekker buiten als we gaan rijden. Even zwaaien en weg zijn we. Met zo’n 30 motoren reden we heerlijk door allerlei kleine weggetjes, langs veel weilanden en landbouw velden.
Wat me opviel is dat er zoveel koeien staan in het weiland in de kop van Noord-Holland. Onder Alkmaar zie je niet zoveel koeien in het land, wel veel schapen.
Bovendien zitten er in de slootjes veel zwanen met hun jongen, enig gezicht, eerst zijn ze grijs en later worden ze vanzelf wit, prachtige natuur.
Na een behoorlijk stuk knorren, houdt de motor een beetje in, nee hè, niet weer op de bezemwagen !!!!!! Nee, het ging verder weer goed.
Onderweg gissen waar we gingen lunchen in Alkmaar bij de Geestmerambacht? Of in Heerhugowaard bij Back to the sixties?
Het werd Heerhugowaard. Daar was de show Back to the sixties bij de Waardse Tempel.
Wat is het daar mooi geworden met het meer en een prachtig zalencomplex.
Daar stonden Corrie, Rita en Ingrid met de heerlijke soep en een lunchpakket. De verzorging is immers altijd prima, dus ook dit keer weer. Verder kreeg je een munt om bij de stalletjes iets te gaan drinken. In deze pauze die wat langer duurde kon je even over het terrein lopen en de andere oude auto’s, bromfietsen, scooters, solexen enz. bekijken.
Rond de klok van 14.00 uur zal de rit worden vervolgd.
De BSA liet het afweten, accu leeg, dus snel op de bezemwagen, dan kon deze ons even naar Limmen brengen en op tijd weer terug zijn voor het vervolg van de rit.
Jongens hartstikke bedankt voor het thuisbrengen.
Corrie en André bedankt voor de goede verzorging en tot de volgende rittenkalender in 2008 maar weer.
Riek Plas.
Tweedaagse IJsselmeer rit - Dag 2: De volgende ochtend werden we wakker van de regen.
Gre en nog een paar van die ochtend mensen waren alweer aan het heen en weer lopen.
Koffie, thee, melk, broodjes, kaas worst en zoetigheid alles stond alweer lekker klaar.
Na de borrel van de avond ervoor smaakte het ons best. Gerard werd na een half uurtje al wat onrustig, het regende nog en hij wilde toch op tijd vertrekken. Maar eerst nog even met zijn allen opruimen, want het was een prachtig gebouw maar geen hotel, alles op eigen kracht regelen. Dat was een leuk gezicht , kwamen de vimmers niet op de motor voorbij, maar eentje met de stofzuiger, iemand zwaaide met een stoffer en blik, een stoere man met een emmer sop. (Zou hij zijn motor gaan poetsen?). Maar zo met zijn allen was alles weer spik en span en na controle van onze kamers konden we ons in onze regenpakken hijsen.
Willy nam nu plaats bij Gre in de bus, dat was voor beide wat gezelliger. Ook onze bezemwagenchauffeur Dirk nam zijn positie weer in, de BMW van Peter stond zwijgend achterop. Hij zag er een beetje treurig uit.
Maar de omgeving was weer mooi en je vergat bijna dat het regende. Op een parkeerplaatsje deden we nog even een koppie. We stonden verdekt opgesteld tussen het groen, maar daar tussen de bomen was het nog natter. Jammer genoeg moest er een persoon afhaken omdat zijn vrouw thuis erg ziek lag. Op dat moment natuurlijk de juiste beslissing en zaterdag had hij gelukkig een mooie dag gehad. Gerard zei dat hij nu iets had afgesproken in een bijzonder museum, maar dat we wel moesten opschieten.
We tuften weer in een sliert achter hem aan en hij zocht de mooiste weggetjes uit. De volgende keer neem ik een pil tegen wagenziekte. Het hobbelde en bobbelde en wat een bochten hebben ze daar in Friesland.
Tjee en toen gingen we het museum binnen. Ik dacht echt wat moeten wij nu hier? Een nette meneer in pak verwelkomde ons, het zag er luxe en netjes uit. Daar stonden even een stuk of 27 verzopen motorrijders in de hal. “Maak niet uit leg alles maar in de garderobe” zei hij. Nou je weet wat er dan gebeurt, overal ligt wat en dan ook nog nat. Wij gingen achter de deftige meneer aan met zijn elegante strik. We waren in het museum van valse kunst in Vledder.
Opgericht door een echtpaar. Dol enthousiast waren deze mensen. Wat konden die vertellen.
Door hun verhalen en manier van praten ging je je vanzelf interesseren voor kunst. Tijdens zijn verhaal ging er een hele groep andere motorrijders langs, “Daar gaan jullie motors jongens, “zei hij tussen neus en lippen door en hij ratelde alweer verder. In het museum waren kunstobjecten zo goed nagemaakt door kunstvervalsers, dat dat op zich ook een kunst was. Echt als je eens in de buurt bent ga er eens naar binnen! We waren nog lang niet uitgekeken,maar het schema riep weer. En het was toch redelijk weer geworden. De volgende stop was op een plein waar net de kermis achter de rug was. Het was er denk ik erg gezellig geweest. Maar we konden in de plaatselijke snackbar even onze magen vullen. De koek en zopie kraam van Gre ging evengoed weer open. De voorraad was nog steeds niet op.
De tocht vervolgde ons richting de dijk Lelystad/Enkhuizen. Er was weer een pauze in Bataviastad. We kregen een consumptie aangeboden van onze voorzitter. Hij was zelf niet mee, maar dat mocht de pret niet drukken. Een lekker ijsje of nog wat drinken.. Tijdens onze tocht op zoek naar een wc, konden we het winkelstadje even bekijken. Leuke gekleurde houten winkeltjes die allemaal merkkleding verkochten en eet tentjes het zag er gezellig uit. Maar ik vraag me af of het nou echt zo goedkoop is , als dat mijn kinderen altijd voordoen. Het was weer tijd om verder te vertrekken, we gingen weer richting West- Friesland de dijk over. Bij de parkeerplaats van het zuiderzee museum hadden we onze laatste gezamenlijke stop. Er waren er al een paar doorgereden, want de 2 BMW motoren hadden steeds kuren en de bestuurders waren er zat van.(Ik weet niet meer wie dit waren) Maar de rest kon nog even genieten van de fruitmand van Gre en een laatste kop koffie of frisdrank. Er werden al wat handen geschud en afscheid genomen, want een aantal gingen rechtstreeks op huis aan. Iedereen had een mooi weekend gehad en voor Gerard ook niets dan lof.
Nog eenmaal ging het gereutel en geratel van start en met een uitgedunde groep gingen we huiswaarts. In Stompetoren aangekomen konden we alle spulletjes die Dirk veilig voor ons vervoert had weer in ontvangst nemen . Er werden weer handen geschud en gezoent,
Iedereen was heel tevreden , we hadden het heel gezellig gehad. Helaas gaf Gerard te kennen dat dit de laatste keer was. Het wordt hem allemaal iets te zwaar. Nou het is ook wel veel werk, en hij had het perfect geregeld met Gre natuurlijk.!!!!!!!!
Onze Ariel 350 WNG heeft zich prima gedragen. Na twee dagen voelden we de billen wel maar dat ben je snel weer vergeten als je thuis op de bank zit. En hoe is het nou afgelopen met de Ariel Squar Four van kees? Nou die staat nu in de ziekenboeg bij Rob Schol. En wanneer hij thuiskomt weet ik niet. Maar dat laat ik jullie zeker nog weten. En als hij het echt doet, wil ik wel een keer achterop.
Groetjes jacquelien
West Kent Run:
Groep bestaande uit Martijn de Beurs, Martin de Beurs, Dick Ruig, Ineke Strijder, Jos de Jager en Rinske de Jager
Donderdagochtend vroeg vertrokken richting Calais om vooral de boot niet te missen. De reis naar Aylesford verliep soepel.
Daar aangekomen zit je midden in een typisch Engelse omgeving. Een glooiend landschap met smalle weggetjes omzoomd met hoge heggen. Her en der vriendelijke cottages versierd met nisjes, raampjes en bloemen.
We kampeerden op het terrein van een klooster met heuse monniken met bruine pijen. Het klooster is een bezienswaardigheid. Gesticht in 1296 en gerenoveerd in 1949. De monniken kwamen ‘s avonds onze “troetelkindjes” bewonderen. Zo ook een Nederlandse monnik, Pater Piet, die nog een borreltje kwam halen.
Volgens mij heeft de pater bij onze lieve Heer een goed woordje gedaan voor mooi weer want dat was het wel.
Op de vrijdag was er een social run, georganiseerd door vrijwilligers. Deze voerden langs de smalle weggetjes richting een antiek stationnetje met een heleboel antieke locomotieven en wagonnetjes. Tot zover alleen maar genieten. Maar toen………….
Bij het weg willen rijden van het stationnetje weigerde mijn motor (Gillet Herstal) consequent. M’n tas achterop bij Ineke en ik bij Martijn (nog bedankt Martijn!). De organisatie heeft later mijn motorfiets opgehaald.
Wat nog meer, Martin de Beurs even de weg kwijt geraakt, zelf weer terug gevonden,
Ineke over een hoopje grind weggegleden. Krassen op haar ziel en op haar motor en een paar gekneusde ribben.
Jos z’n kentekenbewijs verloren (kontzak!) Gelukkig door een medemotorfanaat gevonden en teruggegeven.
Tien kilometer voor de eindstreep einde verhaal van de Indian van Jos. Deze zelf maar opgehaald met de trailer.
U begrijpt, ’s avonds geen spoortje van verveling. Er moest gesleuteld worden (de vrouwen hadden het over knutselen) Tot ver in het donker, verlicht door een zaklantaarn en half Europa er omheen. Resultaat: de beide motoren maakten weer het juiste geluid. Hoera!
De volgende ochtend, vol goede moed, op pad. Helaas mocht het niet zo zijn. De Gillet weigerde opnieuw dus weer tas achterop bij Ineke en ik bij Martijn. Al na 3 miles (we waren tenslotte in Engeland) troffen we Jos aan, gedesillusioneerd naast z’n Indian. Beide zeer zwijgzaam. Jos en ik besloten lopend terug te gaan naar de camping om daar van het mooie weer te genieten. Een hachelijke onderneming omdat de Engelsen graag sportief rijden. Ook op de kleine weggetjes. Gelukkig kwamen er twee mensen van de organisatie aan, waarvan één een Indianspecialist die het niet kon verkroppen een Indian te laten staan. Met een overlevingsmes en een blikje uit de berm werden er noodmaatregelen getroffen en met de vlam uit de pijp zijn we RIJDEND terug naar de camping gekomen.
Is dit alles? Nee nog maar nauwelijks op de camping kregen we telefoontje dat ook Dirk in de bezemwagen was terechtgekomen en om de hoek 100 meter verder ook Martin. Zij hebben de hele Kent Run in de auto door gebracht. Deze was al op pech voorbereid want 18 pechgevallen pasten erop. Een gemaakte opmerking in de bus “Laten we van deze 18 motoren één rijdende maken”
De zondag is er een onderdelenmarkt. In een stralende zon en een mediterrane warmte was het goed vertoeven daar Ook werd er een showtje gegeven van oude racemotoren en een behendigheid parcours uitgezet. Jos uitgelegd wat coupenaadjes zijn zodat hij kon beoordelen welke vrouwen deze wel of niet nodig hadden. Genoeg te doen tegen eventuele verveling. Tja, en er moest weer geknutseld, sorry, gesleuteld worden. Met als resultaat dat iedereen behalve ik (ja, inderdaad, tas achterop bij Ineke en ik bij Martijn) de volgende maandag weer met een draaiende motor aan de start konden verschijnen. Weer een leuke “social run” door het mooie Kent. En bijna, ja bijna hebben we het gered. Vlak voor het eind was het de Peugeot van Dirk die meende genoeg gewerkt te hebben. Dat meende Dirk ook, maakte geen vieze handen en nam maar een neut voor het slapen. Restten ons dinsdag slechts de terugreis naar Nederland.
We kunnen terug kijken op een niet geheel geslaagde tijd maar het uitzonderlijke goede weer en gezelligheid onder elkaar maakte een heleboel goed. De omgeving is prachtig en we moeten het maar overdoen volgend jaar om het allemaal beter te bekijken.
Martin, Martijn, Ineke, Dirk, Jos en Rinske
West Kent Run 2: Lieve lezers Rinske de Jager heeft een verslag geschreven over de West Kent Run
Helaas hebben Jos en zij een rit niet kunnen rijden en heeft zij vanaf de camping geschreven en ik probeer het nu vanaf de motor.
Zaterdag na elkaar vertrokken, Dick reed voor mij en na div. miles kreeg hij pech.
Hij gaf het advies rij maar door, rij maar achter Martin aan die was inmiddels ook even gestopt en weer door gereden.
helaas kwam hij niet verder dan 100 m.
Toen maar even in gesprek met Martijn en jawel samen de rit vervolgd.
De tas van Rinske maar bij Dick achter gelaten, denkend die is zo weer op de camping en kan de tas terug naar Rinske.
Het was prachtig weer en lekker door kunnen rijden de koffie stop was ook weer bij een stationnetje.
Er gingen weer een hoop motorrijders oppad toen wij daar aan kwamen.
We hebben genoten van de lekkere koffie met koek.
Het werd er erg stil dus wij ook maar weer verder.
We kwamen vrijlaat bij de lunch stop maar er was nog genoeg te eten en wij lieten het ons lekker smaken.
Om uit te buiken zijn wij een wandeling wezen maken we wilden wel om het prachtige meer heen lopen.
Maar die wandeling bleek maar 6 uur te duren, hoe geoefend moet je dan zijn?
Dus maar terug gelopen en zijn maar heerlijk onder een boom gaan zitten om van het uitzicht te genieten.
Nadat het ook hier weer erg rustig werd, de motoren maar weer gestart.
Het was soms wel even goed zoeken en kijken hoe nu verder, enkele keer verkeerd maar dat mocht de pret niet drukken.
Nadat we een keer te ver waren en omgekeerd en weer op de goede weg waren,maar gestopt om de dorst te lessen en heerlijk in gesprek met de plaatselijke bevolking erg gezellig en goed voor het engels.
Vlak bij de camping nog een keer een bar bezocht daar ook heel gezellig zitten beppen met het plaatselijk publiek.
Een pracht man zat daar die gaf ons nog even zijn zegen.
Zien we de vrachtwagen langs komen met de motoren en wij, zo die staat vol, komt erna een busje langs, zo van die zitten als sardientjes, zitten wij hier toch een stuk beter.
Terug op de camping na een zeer geslaagde dag, blijkt dat Martin en Dick bij de sardientjes hadden gezeten en ons heerlijk hadden zien zitten met een groot glas koel drinken voor de neus, en zij bijna de hele rit (beide de lange en de korte) hadden door gebracht in de warme bus.
Het is erg jammer dat mede clubleden niet alle ritten hebben kunnen rijden, ik zelf kan op een zeer geslaagd weekend (behalve de gekneusde ribben) terug kijken.
En wil de clubleden bedanken voor de vele paracetemoltabletten, die mij in staat stelde toch te kunnen rijden.
Jos en Rinske bedankt dat ik mee mocht rijden en Dick jij bedankt voor de goede zorgen voor mijn Moto Morini.
En Martijn bedankt voor je gezelschap op zaterdag ik heb genoten die dag.
Groet Ineke Strijder
Met Henk naar Woerden:
Mooi weer, dus ideaal voor deze laatste rit op de kalender. Eerst even bij Andre langs, waar Ad ook aansloot, en daarna nog even langs Nico om vervolgens met z’n vieren naar de pont te tuffen. Dat was geen probleem. Om langs de betaalautomaat te komen was al een stuk lastiger maar na wat ouderwetse hulp van de conducteur ging het verder prima.
Aan de andere kant stonden al aardig wat motoren te wachten, ik heb ze niet geteld, maar ik schat zo’n 30 stuks.
Nadat Henk nog eens had uitgelegd hoe het follow-up systeem werkt en iedereen nog van wat handige telefoonnummers voorzag, konden we van start.
We reden langs de Amstel toen de Velo van Henk besloot dat het tijd werd om zijn fiber-tanden te poetsen. Zijn motor kwam hierdoor op de bezemwagen terecht. Geen nood, Bart van Niekerken was zo vriendelijk zijn eigen Velo aan onze voorrijder ter beschikking te stellen. Zelf ging hij bij Ad Sinke achterop. Al snel bleek dat 2 puntbuiken toch iets te veel was voor een Velo die nog niet helemaal ingereden is. Het laatste stuk naar Woerden heeft Bart hierdoor in de bezemwagen meegereden.
Eenmaal aangekomen in Woerden denk je dat je er bijna bent maar er moet nog behoorlijk door de stad gecirkeld worden voordat het exercitie-terrein in zicht komt. Eerst maar eens koffie en dan al dat moois bekijken.
Nu heeft Henk onlangs nogal wat gemopperd over slecht schakelende Guzzi’s, en spaghettivreters die er niets van snappen.
Achteraf had hij hier blijkbaar toch een beetje spijt van…..Het deed me daarom goed hem diep gebogen over de Guzzi Falcone van Wim van Rooijen te zien staan, om zijn spijt te betuigen over deze ongepaste opmerking.
Wim had overigens een probleempje met de telleraandrijving.
Rond een uur of drie was het verzamelen voor de terugreis waarbij ik in de volgauto belandde. Dit omdat Henk de terugreis op mijn spaghettimotor zou voltooien.
Vanuit de bezemwagen zie je het eens uit een ander perspectief. Niet voor lang trouwens, want in de stad lopen de motoren al snel op je uit.
Op de terugweg begon de Wanderer van Ton Jonker steeds meer achterop te raken. Dit bleek te wijten aan een slippende koppeling waardoor ook de Wanderer op de aanhanger terecht kwam. De aanhanger was hiermee vol zodat we maar rechtstreeks naar de pont gereden zijn. Daar zaten we net aan de koffie toen de rest eraan kwam. Gelukkig waren er verder geen uitvallers meer geweest.
Na nog een broodje en koffie hebben we de pont weer gepakt. Door al het stoplicht-sprinten was de benzine toch wat harder gegaan dan ingeschat en niet iedereen had tijdens de rit getankt. Daarom moest er vlak na Stompetoren nog wat benzine overgeheveld worden. Uiteindelijk heeft iedereen het netjes gehaald.
Bedankt Henk, we zijn nu al benieuwd welke randstad sluipweggetjes je volgend jaar weer weet te vinden….
